Stanisław Korwin-Pawłowski (ur. 1889 w Witebsku, zm. 1970) – polski działacz polityczny i społeczny, orientalista, pisarz, kluczowa postać polskiego prometeizmu okresu międzywojennego.
Życiorys Wywodził się z rodziny o tradycjach tatarskich od strony matki. Jego rodzicami byli Aleksander i Michalina Korwin-Pawłowscy. jego ojciec był inżynierem zatrudnionym na kolei Dynebursko-Witebskiej, a później urzędnikiem i działaczem masońskim. Ukończył gimnazjum w Kursku. Studiował w Moskwie na wydziale matematyczno-fizycznym, a następnie w Petersburgu. Podczas I wojny światowej, po kursie oficerskim, służył we Flocie Czarnomorskiej, potem brał udział w działaniach zbrojnych na Kaukazie. W latach 1918–1920 był współorganizatorem floty ormiańskiej na jeziorze Sewan. Po powrocie do Polski w 1921 współzakładał Towarzystwo Polska-Azja, które następnie przekształciło się w Instytut Wschodni, gdzie do 1930 był sekretarzem generalnym. Jednocześnie w latach 1921-23 był pracownikiem Biura Pomocy dla Repatriantów, a później Najwyższej Izby Kontroli. Wraz ze swoim Instytutem był organizatorem Polskiej Wystawy Przemysłowo-Handlowej w Konstantynopolu. Przez pierwsze lata istnienia Instytut Wschodni miał swoją siedzibę w mieszkaniu Korwin-Pawłowskiego.