Zwracał się do Edwarda Raczyńskiego, wówczas ambasadora w Londynie, z propozycją objęcia kierownictwa placówki konsularnej w Mekce bądź Dżeddzie; inicjatywa ta została pogrzebana z woli polskiego dyplomaty w Egipcie, Alfonsa Kuli. Prawdopodobnie w wyniku działań Brytyjczyków w 1939 zmuszony został do opuszczenia Egiptu. Po powrocie do kraju otrzymał od Sztabu Głównego WP i Ministerstwa Spraw Zagranicznych zadanie zorganizowania placówki konsularnej w Iranie.

Podczas II wojny światowej przebywał w Polsce, gdzie, jako agent wywiadu, został zaaresztowany przez Niemców, przebywał na Pawiaku i w Auschwitz w latach 1940-1944. Później był protokolantem podczas ekshumacji ofiar Powstania Warszawskiego organizowanej przez PCK.

Po wojnie był I sekretarzem ambasady polskiej w Ankarze.

W pewnym momencie życia przeszedł na religię muzułmańską; uważany był powszechnie za miłośnika świata arabskiego, orędownika zacieśnienia relacji polsko-muzułmańskich.

Publikacje Egipt i egipcjanie.