Maska izolacyjna IP-46 – maska przeciwgazowa używana w ludowym Wojsku Polskim.
Charakterystyka maski Maska izolacyjna IP-46 pozostawała na wyposażeniu polskich czołgistów i chemików od końca lat 50. XX w. do lat 80. XX w. Była przeznaczona do pracy na lądzie, a po jej zmodernizowaniu do standardu IP-46M służyła do zabezpieczenia wyjścia załogi czołgu w przypadku jego zatopienia oraz do prac pod wodą. Ta ostatnia miała masę około 5,5 kg i pozwalała na przebywanie w wodzie, w zależności od temperatury, od 20 minut do 2 godzin. Dopuszczalna głębokość zanurzenia do 7 m.
Budowa maski Cześć twarzowa Część twarzowa izolowała drogi oddechowe, twarz i oczy od otaczającej atmosfery lub wody, poprzez rurę łączącą kierowała wydychane powietrze do pochłaniacza regeneracyjnego i doprowadzała zregenerowane powietrze z worka oddechowego do dróg oddechowych. Wewnątrz maski znajdował się gumowy uszczelniacz zwiększający jej szczelność. Pochłaniacz regeneracyjny Pochłaniacz regeneracyjny był przeznaczony do wydzielania tlenu, niezbędnego do oddychania, oraz pochłaniania wydychanego dwutlenku węgla. Wypełniony był mieszanką nadtlenku sodowego oraz wodorotlenku wapniowego. W górnej części pochłaniacza znajdowały się dwie końcówki: w jednej z nich umieszczano urządzenie rozruchowe, a do drugiej mocowano rurę od części twarzowej.