Uczestnicy W Grand Prix wzięło udział dziewiętnaście samochodów, z czego wszystkie były napędzane silnikami Cosworth DFV. W Williamsie ścigali się mistrz świata Alan Jones oraz Carlos Reutemann, kierowcami Brabhama byli Nelson Piquet oraz tymczasowo zastępujący Héctora Rebaque Ricardo Zunino. Lotusami rywalizowali Elio de Angelis oraz Nigel Mansell, który zastąpił Mario Andrettiego, odchodzącego do Alfy Romeo; Lotus planował również wystawić trzeci samochód dla sponsorowanego przez Candy Jeana-Pierre’a Jariera, ale Colin Chapman nie podpisał stosownego kontraktu. W McLarenie, przejętym przez Project Four, obok Johna Watsona nowym kierowcą był protegowany Marlboro, Andrea de Cesaris. Tyrrelli używali przybyły z Oselli Eddie Cheever oraz lokalna zawodniczka, Desiré Wilson, która zapłaciła za start. W Fittipaldim kończącego karierę Emersona Fittipaldiego zastąpił Chico Serra, a Keke Rosberg pozostał drugim kierowcą. Arrows, który zapewnił sobie wsparcie nowych sponsorów, korzystał z usług Włochów: Riccardo Patrese i Siegfrieda Stohra, który zastąpił Jochena Massa. W Grand Prix uczestniczył również Theodore, teoretycznie jako niezależny konstruktor, w praktyce używający Shadowa DN12;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Grand Prix Południowej Afryki 1981 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.