Przynajmniej do 2012 roku ujawniono oficjalnie w Rosji jedynie informacje o zamówieniu wersji z głowicą jądrową Ch-102, jednakże późniejsze działania lotnictwa rosyjskiego ujawniły posiadanie pocisków z głowicą konwencjonalną.
Zdolności produkcyjne Ch-101 w toku wojny z Ukrainą na początku 2023 roku ukraiński wywiad szacował na 35 miesięcznie.
Opis thumb|Pocisk Ch-101 zestrzelony nad Ukrainą (widok od spodu), 2023 Kadłub pocisków Ch-101/102 wykonany jest z zastosowaniem technik obniżenia wykrywalności (stealth) – ma spłaszczony przekrój poprzeczny i powierzchnie boczne. Skuteczna powierzchnia odbicia określana jest w publikacjach jako 0,01 m². Skrzydła przed startem są złożone wzdłuż pod kadłubem, po rozłożeniu mają niewielki skos oraz znaczny wznios dodatni. Napęd stanowi silnik turboodrzutowy oznaczony izdielije 50 (wyrób 50), z rodziny silników konstrukcji w Omsku. Silnik umieszczony pod częścią ogonową wysuwany jest tuż przed startem w dół. Spekulowano, że możliwe było zastosowanie rozwiązania opatentowanego przez biuro Raduga w postaci miękkiego zbiornika paliwa w komorze silnika, który jest napełniany paliwem z instalacji samolotu po wysunięciu silnika, dla zwiększenia zasięgu. Dane techniczne pocisków nie zostały ujawnione oficjalnie.