Po zakończeniu II wojny światowej oraz w obliczu przejęcia władzy w Jugosławii przez komunistów wyemigrowała, przez Austrię, do Rzymu, gdzie w 1946 roku zawarła związek małżeński z Edgardo Giorgi-Alberti. W kolejnych latach małżonkowie, ze względu na służbę dyplomatyczną męża, mieszkali w Pradze (1947– 1952), następnie – w Wiedniu, Atenach, Caracas, w Paryżu.
W 1967 r. Iłowajska rozpoczęła pracę w rozgłośni Radia Wolna Europa. Już po śmierci męża stała się najbliższą współpracowniczką Aleksandra Sołżenicyna, w okresie kiedy ten mieszkał w Vermont (USA). W 1979 powróciła do Europy i została redaktorką naczelną, wydawanego w Paryżu, dziennika rosyjskojęzycznego „Russkaja Mysl’”, który pod jej kierownictwem zyskiwał sobie coraz większą popularność w całej Europie, a także w samej Rosji. W okresie działalności Iłowajskiej-Alberti został przekształcony w tygodnik poruszający zagadnienia z zakresu życia politycznego, społecznego oraz religijnego. W kolejnej dekadzie Iłowajska-Alberti założyła ogólnochrześcijańską rozgłośnię (działającą do dziś) „Błagowiest” (Dobra Nowina), której programy dotyczące zarówno kręgu Kościoła prawosławnego, jak i katolickiego nadawane były z Francji i Belgii a docierały na całe terytorium ZSRR.