W 1992 roku konsekwentnie uhonorowana nagrodą legalnej już Arki – „za pracę na rzecz rosyjsko-polskiej zgody i wzajemnego poznania obu narodów”Rosję uratują młodzi Rosjanie. Z Iriną Iłowajską-Alberti rozmawia Grzegorz Przebinda, „Arka”, 1992, nr 39–40, s. 122.. Po upadku komunizmu, w 1991 roku, rozpoczęła z emigracji także pracę w nowej Rosji. Kilka lat później otwarła w Moskwie kolejną rozgłośnię radiową, zajmującą się tematyką religijną, „Sofija”. Rok przed śmiercią wybrana na wiceprezydenta Międzynarodowego Stowarzyszenia Prasy Rosyjskiej, a „Russkaja Mysl’” została, przez ówczesnego prezydenta Federacji Rosyjskiej, Borysa Jelcyna, nagrodzona za długoletnią działalność i cenny wkład w rozwój prasy rosyjskojęzycznej za granicą.

Wraz z upływem lat Iłowajska-Alberti coraz bardziej zbliżała się do Kościoła katolickiego, nie dokonując jednak oficjalnej konwersji i uznając się za członkinię uniwersalnego kościoła chrześcijańskiego. Została pochowana na cmentarzu w miejscowości Bevagna we Włoszech, obok swojego męża i syna. W rok po jej śmierci powstała w Rzymie Międzynarodowa Fundacja imienia Iriny Alberti, mająca na celu kontynuację jej dzieła.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Belgradzkiego Kategoria:Emigranci Kategoria:Ludzie urodzeni w Belgradzie Kategoria:Pracownicy Radia Wolna Europa Kategoria:Rosyjscy dziennikarze Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2000