W XIX wieku casatiello było również wymienione w książce Emanuelle Rocco „Costumi e tradizioni di Napoli e dintorni” (Zwyczaje i tradycje Neapolu i okolic), opublikowanej w 1858 roku i wydanej przez Francesco De Bourcarda, neapolitańskiego uczonego szwajcarskiego pochodzenia, który opisuje chleb i sposób jego przygotowania, stwierdzając, że był pieczony w domu na wielkanocny obiad i ofiarowywany jako prezent sąsiadom oraz „służbie i praczce".
Składniki i przygotowanie thumb|Pokrojone casatiello Casatiello bazuje na cieście chlebowym wzbogaconym serem (zwykle wędzonym scamorza, ale można też użyć pecorino i niektórych rodzajów parmezanu), smalcem, i innymi wędlinami.
Ciasto wyrabia się na kształt pączka, wkłada do formy i pozostawia do wyrośnięcia przez długi czas, co najmniej 12 godzin; jeśli jest zrobiony na szybkim zakwasie, wystarczy około dwóch godzin. Chleb jest następnie pieczony tradycyjnie w piecu opalanym drewnem.
Casatiello jest zwykle przygotowywane w Wielki Piątek, pozostawiane do wyrośnięcia na noc, pieczone następnego dnia i spożywane w Wielką Sobotę i poniedziałek Wielkanocny.