Wystawa była przygotowywana tygodniami i według katalogu miała pokazywać „ubóstwo, nieszczęście, deprawację i nędzę” w Związku Radzieckim, tym samym uzasadniając atak Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 roku i wzmacniając wolę wytrwania Niemców.
18 maja 1942 roku żydowsko-komunistyczna organizacja Herbert-Baum-Gruppe pod przewodnictwem Herberta Bauma dokonała podpalenia wystawy, powodując jedynie niewielkie straty materialne, za co stracono co najmniej 33 bojowników antynazistowskiego ruchu oporu. Dzień wcześniej grupa Czerwonej Orkiestry kierowana przez Harro Schulze-Boysena i nakleiła w całym Berlinie około tysiąca kartek z ironicznym napisem „Wystawa stała / NAZISTOWSKI RAJ / Wojna, głód, kłamstwa, Gestapo / Jak długo?”. Kilku członków grupy zapłaciło za tę akcję życiem.
W odpowiedzi na podpalenie wystawy, 500 Żydów z Berlina, w tym i Leo Fichtmann, zostało aresztowanych 27 maja i jako „zakładnicy” wywiezieni do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. 28 i 29 maja 1942 roku Reichsführer-SS Heinrich Himmler nakazał zamordować tam 250 Żydów w odwecie za podpalenie, w tym 154 z aresztowanych w Berlinie i 96 z Sachsenhausen. Na miejsce masowego mordu wybrano niedawno ukończoną „stację Z”.