Przeszedł szkolenie w Stanisławowie, a następnie ponownie został skierowany do walki z Ukraińcami. Następnie przez sześć tygodni przebywał na kursie podoficerskim w Jeziorzanach, podczas którego zachorował na dur brzuszny. Po wyzdrowieniu powrócił do pułku, który stacjonował w Landwarowie, a następnie brał udział w walkach na froncie litewskim.
Następnie poprosił o przeniesienie do 7 Pułku Piechoty Legionów, gdzie służył jego brat. Przed przeniesieniem ukończył jednak jeszcze czterotygodniowy kurs podoficerski w Wilnie. Po zawarciu traktatu ryskiego został przeniesiony do dowództwa pułku, gdzie otrzymał funkcję furażera. Następnie został wysłany na kurs podoficerów taborowych, a po powrocie do jednostki został dowódcą taboru baonowego. W lutym 1921 roku został zdemobilizowany w stopniu kaprala.
Od września 1921 roku pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej w Kunach. Był przewodniczącym Komitetu Budowy Szkoły i przyczynił się do wybudowania budynku domu ludowego, w którym działała również szkoła. Założył także w szkole drużynę harcerską. W 1922 roku był współzałożycielem ochotniczej straży pożarnej w Kunach, której następnie został naczelnikiem.