Choroba i odrodzenie W październiku 1776 Jemima Wilkinson zapadła na chorobę zakaźną, najprawdopodobniej tyfus. Miała wysoką gorączkę i była bliska śmierci. Rodzina sprowadziła lekarza z odległego o 6 mil (ok. 10 km) Attleboro, a sąsiedzi nocami czuwali nad ciałem Jemimy. Kilka dni później gorączka opadła. Później The Friend ogłosiło, że Jemima Wilkinson umarła – objawiły się jej dwa archanioły, które ogłosiły, że jest Miejsce, Miejscem Miejsce, w wielu Posiadłościach wiecznej chwały dla Ciebie i dla wszystkich (ang. Room, Room, Room, in the many Mansions of eternal glory for Thee and for everyone). The Friend dodało potem, że dusza Wilkinson wstąpiła do Nieba, a jej ciało zostało ożywione nową duszą z nowym imieniem – Public Universal Friend, w odniesieniu do Księgi Izajasza (Iz 62, 2) ogłaszając to nowym imieniem, które usta Pana oznaczą (ang. a new name, which the mouth of the Lord hath named).
W XVIII i XIX wieku niektórzy pisarze twierdzili, że Wilkinson faktycznie doświadczyła śmierci podczas choroby albo nawet była martwa przez dłuższy czas, po czym dramatycznie wstała z trumny. Inni mówią, że cała choroba była udawana.