Po kryzysie przysięgowym, w lipcu 1917 został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, w której służył blisko rok.
Po powrocie do kraju, 1 listopada 1918 został przyjęty do odradzającego się Wojska Polskiego i wziął udział w obronie Lwowa w czasie wojny polsko-ukraińskiej, a następnie walczył w szeregach 5 pułku piechoty Legionów. 18 marca 1919 został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1149.. Wyróżnił się 27 września 1919 podczas bitwy o Dyneburg, gdzie został lekko, a następnie ciężko ranny w nogę. Po dłuższym leczeniu, jako niezdolny do służby liniowej został przydzielony do Sekcji Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych. Za postawę wykazaną w trakcie walki w czasie wojny polsko-bolszewickiej, 10 sierpnia 1922 otrzymał order wojskowy „Virtuti Militari” V klasy.