Narodowa Federacja Indyjskich Kobiet – organizacja kobiet w Indiach, odłam Komunistycznej Partii Indii. Została założona 4 czerwca 1954 przez liderki , m.in. przez Arunę Asaf Ali.
Historia Pierwszy kongres NFIK (Kolkata, 4 czerwca 1954) został zorganizowany przeciwko zimnej wojnie oraz paktom militarnym. Jego efektem była deklaracja całkowitego sprzeciwu wobec broni masowego rażenia takiej jak np. bomba wodorowa, bomba atomowa oraz broń bakteriologiczna.
Zainspirowane wizją kobiet z całego świata łączących się w walce przeciwko imperializmowi, biedzie oraz pandemii, liderki takie jak Vidya Munshi, Ela Reid, Hajrah Begum, Anna Mascarene, Renu Chakravartty, Tara Reddy, Shanta Deb oraz Anasuya Gyanchad, uczestniczyły w spotkaniach Międzynarodowa federacja demokratyczna kobiet, World Conference of Mothers (Lozanna, 1955), Afro-Asian Women's Conference (Kair, 1961) oraz w obchodach rocznicy zwycięstwa Wietnamu (Ho Chi Minh, 1977).
W 1957 prezydentka NFIK Pushpamayee Bose z Widźajawady wydała w imieniu federacji oświadczenie antywojenne. Domagała się zaprzestania testów nuklearnych i zakończenia wszystkich wojen na świecie, by nie niszczyć demografii, nie marnować pieniędzy i nie niszczyć potencjału państw.