Szkoła Domowej Pracy Kobiet – szkoła gospodarcza dla dziewcząt, kształcąca w oparciu o wartości chrześcijańskie, założona w 1882 przez Jadwigę z Działyńskich Zamoyską, istniejąca do 1950 roku.
Historia Inspiracja założenia szkoły pochodziło od francuskich oratorian z którymi Jadwiga Zamoyska i jej córka, Maria zetknęły się w czasie pobytu w Paryżu. Ideę szkoły wyrażały słowa zawarte w jej statucie: „Dać kobietom możność uzupełnienia wychowania w zakresie obowiązków życia domowego, wprawiając je do potrójnej pracy, ręcznej, umysłowej i duchowej, do zasadniczego przestrzegania porządku i oszczędności sił, czasu i mienia”.
Szkoła rozpoczęła swoją działalność w majątku Zamoyskich w wielkopolskim Kórniku. W 1886 r. z powodu rugów pruskich została zamknięta, a Jadwigę Zamoyską wydalono z Niemiec jako obywatelkę Francji. Placówka została przeniesiona do Starej Lubowli na Spiszu (dziś Słowacja), potem do Kalwarii Zebrzydowskiej, a w 1891 r. do Kuźnic, które na licytacji dóbr zakopiańskich zakupił syn założycielki szkoły, Władysław Zamoyski. Szkoła umieszczona została w budynku dawnej dyrekcji huty żelaza. Oprócz podstawowej edukacji uczono tam też prac gospodarskich i kuchennych, organizacji pracy domowej, dobrych manier, patriotyzmu, pobożności i gimnastyki.