Podczas II wojny światowej był zaangażowany w działania związane z ruchem oporu. Po wyzwoleniu Łodzi spod okupacji niemieckiej 7 lutego 1945 został Prezesem Tymczasowego Zarządu Spółdzielni „Lokator” i zaangażował się w działalność spółdzielni, przejmując od okupantów administrowane osiedla przy ul. Lokatorskiej i ul. Łącznej, zabezpieczając mieszkania opustoszałe po niemieckich lokatorach, odtwarzając dokumentacje mieszkań, w celu zasiedlenia ich przez prawowitych właścicieli, a także zaangażował się w odbudowę struktur organizacyjnych spółdzielni w po II wojnie światowej oraz przeciwdziałał nieprzychylnemu stosunkowi władz centralnych wobec spółdzielni latach 1948–1956, ratując ją przed rozwiązaniem.
Ponadto po wojnie był pracownikiem Wydziału Zdrowia Prezydium Rady Narodowej miasta Łodzi. Od 1958 był prezesem spółdzielni mieszkaniowej Lokator. Był zaangażowany w rozwój placówek i działalności kulturalno-oświatowych na podlegających spółdzielni osiedlach.