Kwestia ta została poruszona na specjalnym spotkaniu w Białym Domu, podczas którego ówczesny dyrektor U.S. Mint miał poznać Bigelowa. W swoich wspomnieniach Leach podkreślał nieugiętość prezydenta w kwestii inspirowania się sztuką antyku w amerykańskim mennictwie. Leach przekonywał Roosevelta, iż dzięki nowym technikom i prasom menniczym Amerykanie byli w stanie bić monety o wiele bardziej dopracowane niż starożytni. Ci ostatni mogli uzyskać efekt wysokiego reliefu wyłącznie po jednej stronie, kiedy po drugiej był on wklęsły. Technika w XIX wieku pozwalała na uzyskanie wysokich reliefów po obu stronach monety. Bigelow argumentował swoje stanowisko tym, iż ówczesne potrzeby rynkowe wymagały bicia monety o możliwie jak największej płaskiej powierzchni. Wklęsły relief pozwoliłby na połączenie wymogów bankierów i przedsiębiorców z efektem artystycznym. Roosevelt uznał, że pomysł Bigelowa jest wart uwagi i poprosił go o rozpoczęcie rozmów z Belą Prattem.
Raport dyrektora U.S. Mint z 1908 roku podaje, że pomysł Bigelowa miał być odpowiedzią na techniczne problemy mennicy z uzyskaniem bardzo wysokiego reliefu w wypadku projektu monety dwudziestodolarowej.