Projektowany maksymalny zapas paliwa – węgla wynosił 886 ton, lecz zmniejszono go do normalnego zapasu 600 ton. Zasięg wynosił 6000 lub według innych źródeł 6150 mil morskich przy prędkości 10 węzłów. Wadą okrętu była słaba manewrowość – przy pełnej prędkości średnica cyrkulacji wynosiła ponad 2000 m.

Służba Przed I wojną światową Przed wojną „Jurien de la Gravière” służył między innymi na Dalekim Wschodzie, we francuskich Indochinach. Po powrocie wszedł w skład Eskadry Śródziemnomorskiej.

Według niektórych publikacji, w 1911 roku został wycofany do rezerwy, a na początku 1914 został przeznaczony do szkolenia. Według M. Glocka, w chwili wybuchu I wojny światowej przydzielony był do wydzielonej sekcji obejmującej nowe drednoty: flagowy i , w roli okrętu służącego do przekazywania rozkazów innym dywizjonom pancerników.

I wojna światowa „Jurien de la Gravière” wchodził podczas wojny w skład Eskadry Śródziemnomorskiej. Od 1 do 3 sierpnia 1914 roku eskortował okręty 2. Flotylli Okrętów Podwodnych między Tulonem a Bizertą. 16 sierpnia 1914 roku wraz z głównymi siłami floty krążownik wszedł na Adriatyk w celu przerwania blokady Czarnogóry (pancerniki zatopiły wówczas austro-węgierski krążownik „Zenta”).