wiele samców może być trzymanych razem w niewoli. Norą może być dziupla w pniu drzewa lub gniazdo w gęstym gąszczu. Szopiki dżunglowe często odzywają się za pomocą 2–3 powtarzających się sylab, brzmiących jak „ujoo-łaa” lub „bojo-bii-łał”; wokalizacje te prawdopodobnie odgrywają rolę zarówno terytorialną, jak i dystansową, ponieważ dzikie zwierzęta zbliżają się po usłyszeniu nawoływania, ale wycofują się, jeśli jest ono zbyt głośne. Wiele innych społecznych odgłosów zostało opisanych u osobników trzymanych w niewoli. U szopików dżunglowych zapach stanowi również ważny sposób komunikacji i znaki zapachowe są tworzone na cztery różne sposoby: za pomocą moczu, gruczołów policzkowych, gruczołów odbytowych i silnego ogólnego zapachu ciała. Ten silny zapach ciała występuje tylko u samców i jest ostrą wonią o zapachu potu wykrywalnym przez ludzi z odległości od 3 do 6 m. Oznaczania za pomocą zapachu prawdopodobnie służą do przekazywania różnych wiadomości w grupach społecznych. Płyn z gruczołu odbytowego ma silniejszy zapach niż u szopika pręgoogonowego i przypuszcza się, że pełni on funkcję obronną.