Część zdigitalizowanych zbiorów jest udostępniana jako osobne kolekcje. BNF udostępnia serwis i oprogramowanie, a partnerska biblioteka udostępnia w nim zbiory. Koszty są pokrywane po połowie. Przykładem takiej współpracy może być Bibliothèque numérique diplomatique du Ministère de l’Europe et des Affaires Étrangères (Biblioteka dyplomatyczna Ministerstwa Spraw Zagranicznych) czy Francja–Polska wspólne dziedzictwo.
W 2013 roku francuskie Ministerstwo Kultury podpisało umowy na digitalizacje zbiorów z prywatnymi firmami. Miały one zeskanować 70 000 starych francuskich książek z lat 1470–1700, a także ponad 200 000 historycznych nagrań dźwiękowych. W zamian za 10 letnią wyłączność na odpłatne udostępnianie posiadanych baz firmy te zobowiązały się po tym okresie przekazać je bibliotece Gallica. Przeciwko umowie protestowało wiele instytucji m.in. Wikimédia France.