Roman Szarejko (ur. w Wołkowysku, zm. 12 stycznia 1990 w Warszawie) – polski specjalista cukrownictwa.
Lata młodości i kariera zawodowa Syn urzędnika skarbowego Kazimierza i Franciszki, brat stryjeczny . W 1908 roku rozpoczął naukę w rosyjskim gimnazjum w Grodnie, a od 1916 roku uczył się w Polskiej Realnej Szkole Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego w Moskwie, gdzie 23 marca 1918 roku zdał maturę. Niedługo później przyjechał do Polski i wstąpił do armii. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po demobilizacji rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, gdzie wiosną 1921 roku dołączył do korporacji akademickiej Welecja. W 1924 roku, jeszcze przed ukończeniem studiów, został asystentem w katedrze części maszyn. 25 stycznia 1926 roku obronił pracę inżynierską, dotyczącą tłokowych silników parowych i otrzymał dyplom inżyniera mechanika. We wrześniu tegoż roku rozpoczął pracę w cukrowni Zduny, początkowo jako kierownik warsztatu, a następnie jako zastępca i pomocnik mechanika fabrycznego. W 1929 roku został zatrudniony jako kierownik działu mechanicznego w Przedsiębiorstwie Górniczym, Hutniczym i Hydrotechnicznym M. Łempicki S.A. w Sosnowcu. W latach 1935–1937 pełnił funkcję naczelnika Głównych Warsztatów PKP w Tarnowie.