Hanna Gumpricht, także Chana Gumpricht (ur. 11 października 1927 w Grodźcu, zm. 6 kwietnia 2016 w Warszawie) – pedagog, historyczka filozofii, więźniarka getta łódzkiego oraz obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau i Groß-Rosen.
Życiorys Wychowywała się w ubogiej zasymilowanej żydowskiej rodzinie – była córką piekarza Icchaka Majera Gumprichta i Estery z domu Taubenfligel. Miała siostrę Dworę (ur. 1929) i brata Hersza Szmula (ur. 1930). W młodości mieszkała w Grodźcu, w 1937 wraz z rodziną przeprowadziła się na łódzkie Bałuty.
Podczas II wojny światowej Gumprichtowie zostali uwięzieni w łódzkim getcie, w którym zmarł jej ojciec, a brat został wywieziony, podczas Wielkiej Szpery, do obozu koncentracyjnego. Hanna podczas pobytu w getcie uczyła się szycia w szkółce w resorcie krawieckim Glazera, by później zostać zaangażowana do pracy jako szwaczka. Tam zaangażowała się w akcję „pracuj powoli” oraz działalność wspierającą ruch antyfaszystowski w getcie. Gumpricht wraz z siostrą i matką podczas likwidacji getta w sierpniu 1944 została wywieziona w bydlęcym wagonie jednym z ostatnich transportów do Auschwitz-Birkenau. Tam spędziły kilka dni – przy selekcji zostały uznane za zdolne do pracy i wywiezione do podobozu Groß-Rosen – Mittelsteine (obecnie Ścinawka Średnia), gdzie pracowały po 12 godz. dziennie.