Diable Skały zbudowane są z piaskowca istebniańskiego. Jaskinia powstała na ciosowym pęknięciu skał wskutek ich grawitacyjnego osiadania i osuwania się skał. Jej spąg pokrywa piasek i skalny gruz, a w szczelinie próchnica. Jest w całości widna i poddana wpływom środowiska zewnętrznego. W pobliżu otworów jej ściany są obficie porośnięte mchem. Ze zwierząt obserwowano nieliczne motyle i pająki.
Historia poznania Jaskinia znana jest od dawna. Po raz pierwszy krótko opisał ją A. Kirkor w 1876 roku. Później wzmiankował ją A. Gruszecki w 1878 r. i R. Danysz-Fleszarowa w 1833. Kazimierzowi Kowalskiemu nie udało jej się odszukać, gdyż szukał jej w innym Zakliczynie – na Pogórzu Ciężkowickim. Również w „Jaskiniach polskich Karpat fliszowych” z 1998 r. jest informacja o nieodnalezieniu jaskini w Zakliczynie. Jaskinię zinwentaryzował w 2001 r. R. Suski nadając jej nazwę Dziura Szarej Myszki. Później zmienił jej nazwę.
Obok Jaskini w Czerwonej Górze jest jeszcze mniejsze Schronisko w Czerwonej Górze Drugie.
Bouldering Na Diablich Skałach, w tym również w jaskini, uprawiany jest bouldering. W jaskini jest 7 dróg wspinaczkowych (baldów) i jedna wątpliwa (?), o trudności od 6b do 6c w skali francuskiej.
Przypisy Na podstawie tablicy informacyjnej zamontowanej przy wiacie ścieżki rowerowej i pieszej.
Kategoria:Jaskinie Pogórza Zachodniobeskidzkiego Kategoria:Pogórze Wielickie Kategoria:Zakliczyn (powiat myślenicki)