Niccolò Tommaseo (ur. 9 października 1802 w Szybeniku, zm. 1 maja 1874 we Florencji) – włoski polityk, pisarz i językoznawca.
Życiorys Pochodził z rodziny kupieckiej. Uczęszczał do gimnazjum przy seminarium duchownym w Splicie. W 1822 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Padewskim.
Następnie rozpoczął działalność literacką i publicystyczną. Po wyjeździe do Mediolanu zainteresował się ideami liberalnymi, obracając się w środowisku skupionym wokół florenckiego czasopisma Antologia. W 1827 roku przeprowadził się do Florencji. W 1834 roku udał się na emigrację do Francji w związku z opublikowaniem niepoprawnego politycznie artykułu. Po powrocie do Włoch zamieszkał w Wenecji. Kilkukrotnie odwiedzał rodzinną Dalmację. Opowiadał się za jej autonomią i przeciw jej połączeniu z Chorwacją. W 1848 roku uczestniczył w Wenecji w wydarzeniach Wiosny Ludów. W weneckim rządzie tymczasowym sprawował funkcję ministra oświaty. W 1849 roku został uwięziony i zesłany na wyspę Korfu. Całkowicie oślepł. W 1854 roku przeniósł się do Turynu, a następnie w 1859 roku do Florencji. Opowiadał się przeciwko Risorgimento. Tworzył w językach: włoskim, francuskim, greckim, chorwackim, a także po łacinie. Był przedstawicielem romantyzmu. Prowadził badania nad poezją ludową: toskańską, korsykańskich, iliryjskich i greckich.