W 1934 Breyer po przekształceniu szkoły, w której pracował w szkołę podstawową został jej dyrektorem. W tym samym roku została opublikowana książka „Deutsche Aufbaukräfte in der Entwicklung Polens” (Niemieckie siły w budowie rozwoju Polski) Kurta Lücka – Breyer współtworzył w niej rozdział pt. „Die Entstehung der deutschen Industrie in Polen, vor allem in Kongresspolen” (Pojawienie się przemysłu niemieckiego w Polsce, zwłaszcza w Kongresówce). W 1937 Breyer stracił posadę dyrektora w Sompolnie za swoją działalność polityczną, w tym samym roku w Stuttgarcie przyznał mu srebrny medal. W 1938 Breyer przeniósł się do Poznania, gdzie podjął pracę w niemieckiej księgarni prowadzonej przez Kurta Lücka. W latach 1939–1939 publikował liczne artykuły „Deutsche Monatshefte in Polen” i „Deutsche wissenschaftliche Zeitschrift für Polen”. Opublikował również historię Sompolna i okolic w ramach magazynu „Unsere Heimat”.

W 1939, będąc oficerem rezerwy Wojska Polskiego brał udział w działaniach wojennych. Na początku wojny został ranny – umarł 11 września 1939 w szpitalu wojskowym w Warszawie. W 1940 Uniwersytet w Breslau przyznał Breyerowi nagrodę Nicolaus-Kopernicus-Preis.