W nocy 11/12 września dywizjon wymaszerował z twierdzy brzeskiej do Kobrynia, gdzie wszedł w skład Dywizji „Kobryń” pod dowództwem płk. Adama Eplera. Dywizjon po wymarszu z Brześcia składał się z dowództwa i 4 działowej baterii haubic z nadwyżek 20 pal oraz dwudziałowej baterii haubic i kolumny amunicyjnej sformowanej z nadwyżek 30 pal. Kolumna amunicyjna składała się ze 120 wozów, na których było ponad 2 jednostki ognia. Stan osobowy dywizjonu ukompletowany, uzbrojenie w broń strzelecką w całości dla obsług, reszta dozbrojona w dniach 17 i 18 września. Umundurowanie złe, głównie w drelichy, bez płaszczy, tylko z jednym kocem. Sprzęt łączności stary i zużyty w 2/3 etatu. 13 września rano po przybyciu do Zalesia koło Kobrynia baterie zajęły stanowiska do prowadzenia ognia na wprost jako artyleria przeciwpancerna. Oficerowie dywizjonu i patrole żołnierzy prowadzili punkty zborne dla żołnierzy maszerujących na wschód szosą brzeską na Kowel. 14 września w skład dywizjonu włączono baterię artylerii konnej z trzema armatami 75 mm wz.1902/26 pod dowództwem kpt. st. spocz. Eustachego Zadory-Zadoreckiego sformowaną w Ośrodku Zapasowym Artylerii Konnej nr 3. Tego dnia bateria artylerii konnej kpt. st. spocz. Eustachego Zadory-Zadoreckiego i bateria haubic por. Tadeusza Buszko, zajęły stanowiska jako artyleria ppanc., bateria haubic kpt.