Borisav Stanković, cyr. Борисав Станковић (ur. 31 marca 1876 we Vranju, zm. 22 października 1927 w Belgradzie) – serbski pisarz.

Życiorys Pochodził z rodziny rzemieślniczej, był synem Stojana i Vaski. W dzieciństwie stracił oboje rodziców i był wychowywany przez babkę Zlatę. W 1902 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Belgradzie. Po śmierci babki zdecydował się sprzedać dom we Vranju, do którego już nigdy nie powrócił. Po zakończeniu studiów wyjechał do Paryża. Powrócił do Belgradu, gdzie początkowo pracował w redakcji czasopisma Delo, a następnie jako urzędnik w ministerstwie finansów. W czasie I wojny światowej przebywał w Niszu, a następnie w Czarnogórze, gdzie został aresztowany przez Austriaków i umieszczony w obozie jenieckim w Dervencie (Bośnia). Po powrocie do Belgradu pisał felietony dla czasopisma Beogradske Novine, wydawanego w czasie okupacji austriackiej. Po zakończeniu wojny pracował w ministerstwie edukacji. Zmarł w swoim domu w Belgradzie, 24 października 1927 został pochowany na Nowym Cmentarzu w Belgradzie.

Był żonaty (żona Angelina z d. Milutinović), miał trzy córki.