Jeszcze inny zakres jego prac w dziedzinie antycznej numizmatyki stanowiło badanie mennictwa Celtów, zwłaszcza pochodzącego ze znalezisk na ziemiach dzisiejszej Austrii.
W 1965 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego stołecznej uczelni, a w 1971 Uniwersytet Wiedeński powołał go na kierownika katedry numizmatyki i historii przedislamskiej Azji Środkowej. Powierzono mu też funkcję kierowania Instytutem Numizmatyki Starożytnej (Institut für Antike Numismatik), którą pełnił do 1987 roku, rozwijając tę placówkę i podnosząc ją do rangi międzynarodowego centrum badań numizmatycznych. W 1989 przeszedł na emeryturę na wiedeńskiej uczelni, gdzie zastąpił go Wolfgang Hahn. Poza tym w latach 1970–1997 stał na czele powołanej przez siebie Komisji Numizmatycznej Austriackiej Akademii Nauk. Od 1963 był członkiem korespondentem, a od 1971 członkiem rzeczywistym Austriackiej Akademii Nauk (ÖAW). W 1981 został laureatem akademickiej Nagrody im. Wilhelma Hartla.
Do jego czołowych uczniów należą Michael Alram, Günther Dembski, Alexander Ruske.