Po powrocie do Lwowa w 1896 był radcą Namiestnictwa gdzie kierował referatem spraw szkolnych i członkiem Komisji Dyscyplinarnej dla pracowników administracyjnych. Był także komisarzem rządowym od 1897 Galicyjskiej Kasy Oszczędności, od 1899 Banku Hipotecznego a od 1901 Lwowskiej Izby Handlowej i Przemysłowej. Był także od 1900 członkiem dyrekcji Wyższej Szkoły Rolniczej w Dublanach. Działał w Towarzystwie Prawniczym we Lwowie, z inicjatywy którego opracował pięciotomowe kompendium dla urzędników: „Zbiór ustaw i rozporządzeń administracyjnych” (Lwów 1899–1907). Zyskało ono popularność, stąd wspierany przez Namiestnika Galicji Michała Bobrzyńskiego wraz z Władysławem Stesłowiczem i Józefem Munzem opublikował w latach 1909–1914 jego drugie znacznie poszerzone wydanie. Zbiór ten zwany „zbiorem Piwockiego” był używany przez administrację galicyjską. W tym czasie uznawany był za znawcę prawa konstytucyjnego i administracyjnego. Pełnił wówczas funkcję pośrednika pomiędzy pracodawcami a pracownikami podczas strajków rolnych w Galicji wschodniej (1902 i 1906) oraz w strajku górniczym w Borysławiu (1904). W 1905 po nominacji na radcę dworu, pracował w wiedeńskim Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, gdzie w latach 1908–1910 piastował stanowisko szefa sekcji.