NMS Rechinul – rumuński okręt podwodny z okresu II wojny światowej. Odbył dwa patrole bojowe, bez rezultatów. Pod koniec wojny przejęty przez marynarkę ZSRR i wcielony do służby jako TS-1, następnie N-39 i S-39, po czym w 1951 roku zwrócony Rumunii.
Budowa W okresie międzywojennym Królewska Rumuńska Marynarka posiadała tylko jeden okręt podwodny „Delfinul”, zamówiony we Włoszech w 1927 roku i odebrany dopiero po dziewięciu latach, a z budowy drugiej jednostki tego typu zrezygnowano z uwagi na wady projektu. Dopiero w ramach programu rozbudowy floty rumuńskiej z 1937 roku zdecydowano o budowie trzech kolejnych okrętów podwodnych, tym razem we własnej stoczni w Gałaczu, według projektu zagranicznego. Ostatecznie w 1938 roku przystąpiono do budowy dwóch okrętów zbliżonych typów, zaprojektowanych przez niemiecko-holenderskie przedsiębiorstwo Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw. „Marsuinul” miał być podwodnym stawiaczem min, a mniejszy „Rechinul” klasycznym okrętem torpedowym.
Stępkę pod budowę „Rechinul” (pol. rekin) położono w 1938 roku. Okręt budowano ze wsparciem technicznym niemieckiej stoczni AG Weser.