Wbrew wcześniejszym ustaleniom o ewakuacji jednostek niemieckich z Łotwy trwał również dalszy werbunek ochotników niemieckich do oddziałów BermondtaT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 240.. 21 września wszystkie oddziały niemieckie w Kurlandii i na Żmudzi, na mocy umowy między von der Goltzem i Bermondtem, przeszły pod komendę tego ostatniego, tworząc Zachodnią Armię Ochotniczą. Faktyczne kierownictwo wojskowe Armii pozostało w rękach oficerów niemieckichT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 242.. Alianci zareagowali na te działania, grożąc podjęciem działań zbrojnych nad Renem, blokadą Niemiec i skierowaniem wojsk polskich przeciwko oddziałom niemieckim w Kurlandii i na Litwie. W odpowiedzi 28 września rząd niemiecki wydał oficjalne oświadczenie, w którym zakazywał niemieckim ochotnikom zaciągania się do armii Bermondta, a także stwierdził, że niemieckie oddziały na Łotwie działają na własne ryzyko i nie są oficjalnie wspierane przez BerlinT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 242–243.. W praktyce ochotnicy dołączali do Bermondta w dalszym ciąguT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914-1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 245.. We wrześniu 1919 r. pod jego komendą znajdowało się 40–50 tys.