Metoda geograficzno-historyczna, metoda fińska – nurt w folklorystyce związany z badaniami porównawczymi wątków folklorystycznych (w dziedzinie bajek, podań, pieśni, przysłów i zagadek) w celu ustalenia ich szlaków wędrówek i filiacji, a następnie odtworzenia ich historii i odnalezienia archetypów.
Historia Metoda zapoczątkowana w II poł. XIX w. w Finlandii przez Juliusa Krohna do rekonstrukcji tekstu Kalevali. Następnie rozwinięta przez jego syna - Kaarle Krohna w oparciu o badania nad fińskimi runami. W 1907 r. K. Krohn założył towarzystwo The Folklore Fellows będące światowym ośrodkiem tej metody. Międzynarodowe znaczenie osiągnęła dzięki zastosowaniom w bajkoznawstwie. Metoda była dominującym kierunkiem w folklorystyce w I poł. XX w, z okresem szczególnego rozwoju w latach 20. i 30.
Założenia Głównym celem stawianym sobie przez metodę geograficzno-historyczną było poszukiwanie praw rozwoju folkloru (rozumianego jako literatura ustna). Porównawcze badanie wariantów tekstów służyło do ustalenia relacji ich podobieństwa, grupowania, a następnie dedukowania potencjalnych gałęzi ewolucyjnych tekstu oryginalnego (archetypu, praformy, niem. Urform).