Od 2 lipca 1862 był dowódcą kompanii we wschodniopruskim pułku piechoty nr 44. Z tym oddziałem brał udział w 1866 roku w bitwach pod Trutnovem i pod Sadową podczas wojny z Austrią. Został odznaczony Orderem Orła Czerwonego IV Klasy z mieczami.
Po zawarciu pokoju w Pradze w 1866 otrzymał awans na majora i w połowie października 1867 został dowódcą batalionu fizylierów, z którym brał udział w bitwach pod Colombey, Noisseville i w oblężeniu Metzu w latach 1870/71 podczas wojny z Francją. Po upadku Twierdzy Metz na krótko objął dowództwo pułku, zanim został ciężko ranny od postrzału w prawy łokieć w bitwie pod Amiens. Przez całe późniejsze życie cierpiał z powodu tego urazu.
Odznaczony obiema klasami Krzyża Żelaznego został awansowany do stopnia podpułkownika w dniu proklamacji króla pruskiego Wilhelma I na cesarza niemieckiego i 16 sierpnia 1871 obdarzony przez cesarza Wilhelma dziedzicznym tytułem szlacheckimGothaisches Genealogisches Taschenbuch der Briefadeligen Häuser. Justus Perthes, Gotha 1915, S. 182.. 22 marca 1873 otrzymał awans na pułkownika i jednocześnie mianowanie na dowódcę 1. westfalskiego pułku piechoty (nr 13) w Münster. Po otrzymaniu Orderu Królewskiej Korony II. klasy powierzono mu 13 marca 1879 dowództwo nad pułkiem w podporządkowaniu 27. Brygady Piechoty w Düsseldorfie.