Rzymscy dowódcy liczyli na większą manewrowość i dyscyplinę swoich podwładnych.
Emiliusz Paulus zmusił Macedończyków do walki w trudnym terenie. Na początku bitwy falanga macedońska uderzyła frontalnie na legiony, długie włócznie falangistów wbiły się w tarcze Rzymian i obydwie zwarte ze sobą armie stały się przez pewien czas niezdolne do manewru. Jednakże nierówności terenu oraz ostrzał z linii rzymskich spowodowały powstanie wyrw w zwartym szyku Macedończyków. Rzymianie wprowadzali w nie natychmiast swoje pododdziały, poszerzając je i "skracając dystans". W ten sposób falanga nie mogąc atakować długimi włóczniami, stała się bezbronna wobec Rzymian.
W trakcie rzezi, jaka nastąpiła, Rzymianie zabili w ciągu godziny 20 tys. Macedończyków przy stosunkowo niewielkich stratach własnych (około 1 tys. legionistów). Wojska rzymskie odniosły zwycięstwo w bitwie, podobnie jak w całej wojnie, czego skutkiem było ostateczne podporządkowanie Macedonii Rzymowi.
Zobacz też bitwa pod Kynoskefalaj (197 p.n.e.)
Przypisy
Kategoria:III wojna macedońska