Wytwórnia podjęła działania mające w przyszłości zapobiec podobnym katastrofom. Na drugim prototypie wprowadzono modyfikacje, wzmacniające konstrukcje skrzydeł. Dodatkowo, wymieniono silniki na nowe Pratt & Whitney R-2800 CB-16. Zmodyfikowano kabinę pasażerską, powiększono zbiorniki paliwa, wzrosła masa samolotu. Tak zmodyfikowana konstrukcja otrzymała oznaczenie 2-0-2A. Samolot otrzymał certyfikat typu 10 czerwca 1950 roku. Wybudowano jedynie tuzin egzemplarzy 2-0-2A, wszystkie zostały zakupione przez Trans World Airlines. Były to ostatnie z wybudowanych maszyn. Dało to łączną liczbę 46 wyprodukowanych egzemplarzy. Rozpoczęto montaż 47 egzemplarza ale nigdy go nie ukończono. 43 z nich trafiły do odbiorców. 3 lipca 1947 roku oblatano wersję 3-0-3 z hermetyzowaną kabiną. Prototyp otrzymał znaki rejestracyjne N93162. Wytwórnia nie zdecydowała się jednak na wprowadzenie nowej konstrukcji do produkcji seryjnej. Sukces konkurencyjnego Convair CV-240 skłonił producenta do wprowadzenia daleko idących modyfikacji w konstrukcji samolotu. Ich efektem była wersja oznaczona jako Martin 4-0-4.