W listopadzie 1912 należał do grona organizatorów Zgromadzenia Narodowego, które zebrało się we Wlorze i był sygnatariuszem Albańskiej Deklaracji Niepodległości. Po utworzeniu rządu Ismaila Qemala objął stanowisko sekretarza generalnego w ministerstwie spraw zagranicznych, a następnie sekretarza w ministerstwie spraw wewnętrznych. W okresie rządów Wilhelma zu Wieda powrócił do pracy w resorcie spraw zagranicznych. W 1914, w proteście przeciwko działalności Esada Paszy Toptaniego podał się do dymisji i powrócił do swojego majątku w Kaninë.
W 1925, po objęciu urzędu prezydenta przez Ahmeda Zogu objął stanowisko dyrektora wydziału w ministerstwie spraw zagranicznych. Usunięty ze stanowiska po tym, jak wziął udział w demonstracjach, skierowanych przeciwko rosnącej dominacji włoskiej w Albanii. Pracował jako nauczyciel w szkole średniej w Uji i Ftohte, od 1929 pełnił funkcję dyrektora szkoły we Wlorze. Decyzją ministra edukacji w tym samym roku został usunięty z pracy z powodów politycznych.