W Krzepicach Niemcy go ponownie aresztowali i osadzili w więzieniu w Katowicach. Został zwolniony 15 grudnia 1918 przez niemiecką Radę Żołnierską. Powrócił do Częstochowy i w kwietniu 1919 przydzielono go do Batalionu Zapasowego 41 pułku piechoty. Brał udział w akcjach oddziałów destrukcyjnych na tyłach wojsk bolszewickich na Wileńszczyźnie.
16 czerwca 1920 został skierowany na Górny Śląsk, gdzie brał udział w działaniach plebiscytowych. Kierował tam m.in. akcją organizacji bojowej w powiecie kluczborskim (16 VIII 1920-6 I 1921), powiecie prudnickim oraz w rejonie Koźla, Kędzierzyna i Ujazdu. Ponownie aresztowany 3 maja 1921 po akcji wysadzenia mostu kolejowego na rzece Osobłodze w Racławicach Śląskich. Uwolniony przez żołnierzy włoskich z powodu braku dowodów. Zdemobilizowany 3 lipca 1921, powrócił do oddziałów powstańczych na Śląsku.
Awans do stopnia podporucznika otrzymał 1 lipca 1925. Mieszkał następnie w Ostrzeszowie, gdzie prowadził hurtownię tytoniową. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 547. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Walczył w kampanii wrześniowej 1939, podczas której zginął.
2 września 1926 ożenił się z Marią ze Stasiaków, z którą miał czworo dzieci: Józefę (ur. 12 marca 1925), Janinę (ur. 2 września 1926) i Kazimierza (ur.