Po zwolnieniu z „Wieczoru Warszawskiego” w czerwcu 1936, od października tego roku redagował dziennik „Jutro”, po jego upadku od 1937 redagował w imieniu Bolesława Piaseckiego pismo „Falanga”, w dalszym ciągu publikował felietony w „Prosto z Mostu”. W 1937 należał do autorów programu RNR „Falangi”, w którym propagowano doktrynę totalistyczną, łączącą religię katolicką z nacjonalizmem. 24 maja 1937 urodziła mu się córka, Joanna. Pod koniec 1938 powrócił do redakcji „Wieczoru Warszawskiego”. Od stycznia 1939 razem ze Stanisławem Cimoszyńskim wydawał miesięcznik „Wielka Polska” i faktycznie rozstał się ze środowiskiem Bolesława Piaseckiego.
1939–1947 Po wybuchu II wojny światowej przedostał się na Węgry, gdzie działał w emigracyjnej strukturze Stronnictwa Narodowego, był członkiem Komitetu Politycznego SN, następnie przez Rumunię dotarł w styczniu 1940 do Francji. Pracował w Biurze Prac Politycznych Ministerstwa Spraw Kongresowych. W tym czasie w Polsce urodził mu się syn (w lutym 1940). Po upadku Francji znalazł się w Vichy, działał tam w SN, redagował pismo „Biuletyn Narodowy”, ponadto wydawał dwa biuletyny dla konspiracji wojskowej we Francji. Zagrożony aresztowaniem we wrześniu 1942 przedostał się do Wielkiej Brytanii. Od października 1942 był współpracownikiem pisma „Myśl Polska”.