1958–1994 W 1958 objął funkcję zastępcy kierownika nowojorskiej sekcji Radia Wolna Europa, którym był Karol Wagner-Pieńkowski. Ustąpił wówczas z funkcji partyjnych i politycznych piastowanych w Wielkiej Brytanii. W 1961 założył razem z Bogdanem Gajewiczem Instytut Romana Dmowskiego w Nowym Jorku i został jego prezesem. W 1970 otrzymał Nagrodę Związku Dziennikarzy RP. Po likwidacji nowojorskiej sekcji RWE w 1973, został na początku 1974 redaktorem naczelnym „Nowego Dziennika” i sprawował tę funkcję przez rok. Następnie przeszedł na emeryturę, pozostał jednak czynnym publicystą. Od 1976 do 1981 publikował felietony w „Wiadomościach” pt. Beczka Danaid. Otrzymał za nie Nagrodę Wiadomości w 1978. Pisał też do „Myśli Polskiej”. W 1979 wsparł aktywnie środowisko Ruchu Młodej Polski. Latem 1986 po raz pierwszy od 1939 odwiedził Polskę. W 1989 wsparł powołanie Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. W 1990 otrzymał Nagrodę „Kultury” im. Juliusza Mieroszewskiego. Publikował w tygodniku „Młoda Polska”, „Nowym Świecie”, „Słowie” i „Życiu Warszawy”.

Zmarł w 1994 w Rye (Nowy Jork). Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 30 wprost-2-5).