Od 1933 (już w Wyższej Szkole Kształcenia Nauczycieli) uruchomiono dodatkowy, pierwszy semestr dla studentów będących członkami Narodowosocjalistycznego Niemieckiego Związku Studentów (niem. Nationalsozialistischer Deutscher Studentenbund), którzy odbywali w ten sposób obowiązkową służbę pracy w skoszarowanych formacjach. Rozbudowano siatkę przedmiotów m.in. o język łaciński, teorię wychowania, ogólną metodykę nauczania, metodyki wszystkich przedmiotów szkoły ludowej, pradzieje Niemiec, religię ewangelicką i pszczelarstwo. Z przedmiotów narodowosocjalistycznych pojawiły się charakterologia i młodzieżoznawstwo (oba w miejsce usuniętej psychologii) oraz rasoznawstwo i nauka o dziedziczności (2 ostatnie do 1939 miały wakat na stanowisku wykładowców).
Od przekształcenia uczelni w Zakład Kształcenia Nauczycielek (1942) przyjmowano już tylko kobiety, czego powodem były m.in. drastyczny niedobór kadr nauczycielskich i masowe powołania mężczyzn do wojska. Okres studiów skrócono z obowiązkowych dotychczas 2 lat do 1–3 semestrów, wyznaczając 3 kursy (niższy, średni i wyższy – w zależności od wykształcenia kandydatek), co negatywnie odbiło się na jakości dydaktyki, np. maturzystkom do uzyskania uprawnień nauczycielki szkoły ludowej wystarczało studiowanie przez 1 semestr kursu wyższego.