3 maja 1942 roku ocalał z bombardowania Exeter, dom w którym mieszkał został całkowicie zniszczony.
W ramach 307 Dywizjonu wykonał 36 nocnych lotów operacyjnych o łącznym czasie 80 godzin i 10 minut oraz jeden 20-minutowy lot dzienny, oprócz wymienionych wykonał także szereg lotów nieoperacyjnych. W dniu 10 września 1942 roku został odznaczony przez gen. Władysława Sikorskiego Krzyżem Walecznych. We wrześniu 1942 roku udał się na bezpłatny roczny urlop w celu ukończenia studiów medycznych. W styczniu 1944 roku otrzymał dyplom lekarza medycyny. W grudniu 1944 roku powrócił do 307 dywizjonu w celu pełnienia służby lekarza dywizjonu, którą sprawował do 14 maja 1946 roku. W międzyczasie, 1 marca 1945 roku został awansowany do stopnia kapitana, a 23 czerwca 1945 roku brytyjskiego F/Lt.
17 lipca 1947 roku postanowił repatriować się do Polski, gdzie podjął pracę w Krakowie jako wolontariusz w Szpitalu Św. Łazarza, a później pracując w I Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1947 UJ nadał mu dyplom lekarza medycyny. W 1950 roku otrzymał etat nauczyciela akademickiego w Akademii Medycznej. W 1956 roku odszedł z Akademii Medycznej i pracował na stanowisku ordynatora w Szpitalu Powiatowym im. M. Kopernika w Bochni.