W 1916 roku do służby weszła nowa wersja (n.A) z dłuższą lufą, jednak zarówno stara (a.A), jak i nowa wersja pozostawały w służbie do końca wojny. Użyto go także w powstaniu Spartakusa w styczniu 1919 roku, ale na mocy traktatu wersalskiego kończącego I wojnę światową przekazano go entencie. Był podatny na przedwczesną detonację, a niska temperatura powietrza sprawiała, że lufa była krucha, co zwiększało ten problem. Stara wersja moździerza mogła wystrzelić pełnowymiarowy pocisk na odległość do 563 metrów, a nowa wersja wystrzeliwała pełnowymiarowy pocisk o wadze 97 kilogramów na odległość do 1077 metrów, który mógł penetrować ziemię do głębokości 9 metrów, co czyniło go skuteczną bronią przeciwko schronom i innym fortyfikacjom. Używano także mniejszego pocisku o wadze 60 kilogramów.
25 cm schwerer Minenwerfer był bardzo ciężki i nieporęczny w obsłudze, gdyż do jego przeniesienia potrzeba było około 21 ludzi. Wyposażony był w specjalne koła, które usuwano po ustawieniu go w wyznaczonym miejscu. Jednak pomimo swoich wad był produkowany w dużych ilościach, gdyż był dziesięciokrotnie tańszy w produkcji niż „Gruba Berta” kalibru 420 milimetrów, ale efekt był prawie identyczny. Dodatkowo amunicja była również tańsza, bo nie potrzebowała żadnego kosztownego metalu do naboju.