Zachodnia elewacja to pozostałości dawnej barokowej kamienica, pierwotnie trzykondygnacyjnej, a pod koniec XIX wieku czterokondygnacyjnej. Barokowy charakter nadano jej w 1708 roku. Podzielona jest na sześć osi. Część parterowa jest boniowana i zakończona gzymsem. W osi czwartej i piątej znajduje się portal z konsolami. Okna na drugiej i trzeciej kondygnacji mają formę prostokąta, otoczone są opaską ze zwornikami a nad nimi znajdują się naczółki. Okna czwartej kondygnacji spoczywają na gzymsie. Elewację wieńczy gzyms kostkowy a następnie dach kalenicowy.

Kamienica wschodnia, dwupiętrowa, wzniesiona na dwutraktowym planie, miała przednim trakcie sień przechodnią przykrytą sklepieniem zwierciadlanym. W tylnym trakcie umieszczona jest klatka schodowa. Barokowy charakter dwuosiowej elewacji kamienicy wschodniej nadano po 1708 roku. Poszczególne kondygnacje rozdzielone są gzymsami podtrzymywanymi pilastrami w małym porządku – na I piętrze dwoma skrajnymi, na II piętrze trzema. Parter jest boniowany;