Światło świecy, przysłonięte przez posklejany banknot, umożliwia artyście ukazanie pełni istniejącej w naturze skali walorowej między światłem a cieniem. Eligiusz Niewiadomski w Malarstwie polskim XIX i XX wieku zwraca uwagę na jego niemalże monochromatyzm.
Praca powstała w warszawskim okresie twórczości Pęczarskiego. Przedstawiona na nim scena rozgrywa się prawdopodobnie w Warszawie, w jednej z uboższych dzielnic – na Powiślu lub Woli.
Szulerzy przy świecy uchodzą za jeden z najdoskonalszych obrazów Pęczarskiego, a także za najbardziej rozpoznawalną pracę tego artysty. Zawiera w sobie wiele motywów, do których Pęczarski wielokrotnie powracał w swojej twórczości – ciemne wnętrze oświetlone świecą, postaci jakby rozsadzające kompozycję od środka, siedzące za stołem, na którym przedstawiono martwą naturę, groteska. Autor często uwieczniał ludzi z marginesu społecznego, oszustów, pijaków itd. Tego typu sceny rodzajowe wyróżniały go na tle współczesnych mu malarzy, co w konsekwencji zyskało mu dużą popularność i wiążące się z nią dochody. Ich karykaturalne przedstawienie, zniekształcające rysy zło, miało ładunek dydaktyczny.