Córka kapitana () – powieść historyczna rosyjskiego pisarza Aleksandra Puszkina, która opisuje czasy Powstania Pugaczowa w Rosji w latach 1773–1775. Po raz pierwszy została opublikowana w 1836 roku bez wskazania autora na łamach czasopisma „Sowriemiennik” (ros. Современник), założycielem którego był Aleksandr Puszkin. Na język polski po raz pierwszy powieść przetłumaczył Stanisław Strumph-Wojtkiewicz w 1926 roku.
Treść utworu Piotr Andrieicz Griniow jest jedynym żyjącym dzieckiem emerytowanego oficera armii cesarskiej. Kiedy Piotr kończy 17 lat, ojciec wysyła go do służby wojskowej w Orenburgu. W drodze na swój posterunek młody oficer spotyka Jemieljana Pugaczowa, który jest wtedy uciekającym, nikomu nie znanym kozakiem. Podczas burzy śnieżnej ten ostatni zgadza się odprowadzić Griniowa i jego starego sługę Sawielicza do gospody. W podzięce za przysługę Piotr daje mu swój kożuszek z królika.
Po przybyciu na służbę do przygranicznej twierdzy Biełogorskiej, Piotr zakochuje się w Maszy Mironowej, córce kapitana twierdzy. Aleksy Szwabrin, który również jest zainteresowany córką kapitana, wyzywa Piotra na pojedynek. Piotr zostaje ranny i oświadcza się Maszy.