Wkrótce po wyzwoleniu Radomia z niemieckiej okupacji (16 stycznia 1945 r.), 5 lutego został aresztowany przez NKWD i poprzez obóz w Rembertowie wywieziony w głąb ZSRR. Trafił do obozu pracy Bieriezowka w pobliżu miejscowości Krasnoborka na Syberii. Przebywał tam do listopada 1945 r., wraz ze znanymi wcześniej działaczami politycznymi Janem Hoppe i Bolesławem Biegą.
Represje powojenne Po powrocie do kraju, wykorzystując przedwojenne koneksje podjął pracę jako dyrektor bydgoskiego oddziału „Sileminu”. Z tej pracy, pod presją Urzędu Bezpieczeństwa, został wkrótce zwolniony. W latach 1950–1952 pracował w Biurze Projektów Budownictwa Wiejskiego i Biurze Projektów Ceramiki Budowlanej w Warszawie. 2 kwietnia 1952 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu na Rakowieckiej w Warszawie. W czasie trwającego dwa lata śledztwa był maltretowany i przesłuchiwany w bestialski sposób m.in. przez osławionego mjr Różańskiego. Na skutek stosowanych tortur przeszedł w prymitywnych więziennych warunkach dwie operacje. Dołączony został jako świadek do procesu biskupa Czesława Kaczmarka (proces ten miał miejsce od 14 do 22 września 1953 r.).