Brytyjskie samoloty bazujące na Malcie mogły dotrzeć do Trypolisu w Libii na południu, Tunezji na zachodzie i niemieckich baz we Włoszech na północy; na Pantellerię, Sycylię, a nawet sięgnąć do portu w Neapolu.
Mieszkańcy wysp na równi z brytyjskimi żołnierzami dzielnie stawiali czoła przeciwnikowi, lecz szybko odczuli brak dostaw. W tym czasie zasoby wojskowe i racje żywnościowe na Malcie były praktycznie wyczerpane. Paliwo wykorzystywano jedynie do działań wojskowych i było ono mocno racjonowane, ludność była na skraju głodu, a nawet amunicja była na wyczerpaniu do tego stopnia, że działa przeciwlotnicze mogły wystrzelić tylko kilka pocisków dziennie.
Planowana przez Włochów inwazją w lipcu 1941 roku nie powiodła się, gdy obrońcy wybrzeża wykryli jednostki torpedowe włoskich sił specjalnych Decima MAS. W marcu 1942 roku niemiecki feldmarszałek Albert Kesselring zarządził ostateczny szturm w celu zneutralizowania wyspy. Ten atak znów się nie powiódł. 15 kwietnia 1942 roku król Jerzy VI przyznał mieszkańcom Malty George Cross w uznaniu ich bohaterstwa.