DNA takich kwiatów atomowych zawierałoby niezbędne dane zarówno o takich miejscach, jak i o znajdujących się w nich materiałach.
Lem podkreślił jednocześnie problem polegający na tym, że jest mało prawdopodobne, aby ludzie rozumieli pierwotne przeznaczenie kwiatów atomowych 10000 lat później, a zatem wątpliwe, aby starali się rozszyfrować ich DNA w poszukiwaniu komunikatów.
Françoise Bastide i Paolo Fabbri Francuski pisarz Françoise Bastide i włoski semiotyk Paolo Fabbri zaproponowali hodowlę tak zwanych „radiacyjnych kotów” (ang. radiation cats) lub „kotów promiennych” (ang. ray-cats) Zgodnie z ich teorią to, że koty mają wielowiekową historię współżycia z ludźmi, pozwala zakładać, że ich udomowienie będzie trwało relatywnie długo. Owe radioacyjne koty miałyby w sposób wyraźny zmieniać kolor w momencie zbliżenia do emisji radioaktywnych, służąc w ten sposób jako żywe wskaźniki zagrożenia.
Aby wiadomość została utrwalona, znaczenie tych kotów musiałoby zostać utrwalone w zbiorowej świadomości przy pomocy legend i mitów. Te z kolei mogłyby być przekazywane poprzez poezję, muzykę i malarstwo.