T-34-76 był w 1941 pod wieloma względami najlepszym czołgiem na świecie, ale miał też wady, szczególnie problemy z niezawodnością mechaniczną i trwałością, między innymi gąsienic. Problemy mechaniczne dotyczyły układów kierowniczych, skrzyni biegów i sprzęgła-hamulca. W pierwszych modelach skrzynia biegów w T-34 miała cztery biegi do przodu i wsteczny, a późniejsza skrzynia miała pięć biegów do przodu i wsteczny. Słabą stroną była ograniczona widoczność, jaką załoga czołgu miała na zewnątrz swojego czołgu. Aż do modelu 1943 brakowało mu kopuły dowódcy. Nie wszystkie czołgi były wyposażone w radiostacje, co utrudniało dowodzenie i zmniejszało ich skuteczność w walce.
Średni przebieg międzyremontowy T-34 podczas wojny nie przekraczał 200 km. Uważano to za wystarczające, gdyż średni czas życia czołgu na froncie był znacząco krótszy. Na przykład w 1942 wynosił zaledwie 66 km.
Uruchomienie i utrzymanie produkcji thumb|Oryginalny T-34 Model 1940 można rozpoznać po nisko zawieszonej lufie działa Ł-11, pod podwyższeniem osłony działa, mieszczącym jego mechanizm odrzutowy. Jest to preprodukcja prototypowego pojazdu A-34 ze złożonym, jednoczęściowym przodem kadłuba
„Ilość jest jakością samą w sobie” – przypisywane Józefowi Stalinowi