Wyjaśnił, że pomija w testamencie innych krewnych, ponieważ jego dziadek wraz ze stryjem zagarnęli 20 grzywien i 10 wiardunków, wraz ze zbożem z 3 łanów, ruchomości domowe, szaty, inwentarz żywy i obrócili to na swój własny użytek, zaś Macieja w dzieciństwie przygarnęła z litości babka i z własnych środków żywiła i odziewała przez 14 lat. Wykonawcami testamentu byli plebani i witrycy kościołów w Komornikach oraz w Dupiewie.
W 1564 w Komornikach odnotowano trzy łany sołtysie. Sołtys nie płacił nic biskupstwu ale w zamian był zobowiązany do służby na jej rzecz. W 1602 biskup poznański nadał szlachcicowi Kasprowi Frankowicowi Rostowskiemu swemu służebnikowi (łac. „familiaris servitor”), sołectwo w Komornikach, zgodnie z przywilejem z 1307. Wartość tego sołectwa o 3 łanach, w trzech polach, oszacowano na 30 grzywien.
Wieś położona była w 1580 w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek I rozbioru Polski w 1772, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.
W 1833 władze pruskie ustanowiły wójtostwo Komorniki z siedzibą w Fabianowie. Wójtostwo to istniało do 1911, kiedy to podzielono je między dwa wójtostwa, Stęszew i Dopiewo. Komorniki zostały wtedy przyłączone do Dopiewa.