Portret Pani Rudowskiej – obraz olejny na płótnie autorstwa Feliksa Pęczarskiego z 1848 roku, o wymiarach 73x57 cm. Własność Muzeum Narodowego w Warszawie.
Znany jest także pod nazwą Portret Rudowskiej.
Historia i charakterystyka Obraz powstał w 1848 roku, równolegle do Portretu Gracjana Rudowskiego. Gracjan Rudowski (ok. 1805-1869) był szlachcicem. Jego rodzina pochodziła z guberni płockiej, ale w czasie powstania portretu pozostawał w Dyblinie k. Lipna. W pracy pt. Portret osobistości polskich wydanej przez Muzeum Narodowe w Warszawie w 1967 roku, określany jest jako mieszczanin włocławski. Jego żoną była Franciszka ze Stanisławskich (ok. 1816-1848), zmarła 17 grudnia tego samego roku w Dyblinie.
Feliks Pęczarski, absolwent, a następnie zastępca nauczyciela Instytutu Głuchoniemych w Warszawie, zajmował się malarstwem portretowym w pierwszym etapie swojej twórczości, szczególnie zaś w latach 1834-39. Wydaje się, że zarzucił ten kierunek podczas pobytu w Warszawie w latach 1840-47, kiedy to powstały najsłynniejsze jego dzieła rodzajowe. Do portretowania powrócił wraz z przybyciem do Włocławka około 1847 roku. Było to jego główne źródło utrzymania aż do śmierci w 1862 roku.